راه دور است و پر از خار بيا برگرديم

سايه مان مانده به ديوار بيا برگرديم

هر زمانی که تو قصد سفر از من کردی

گريه ام را تو به ياد آر بيا برگرديم

اين کبوتر که تو اينسان پر و بالش بستی

دل من بود وفادار بيا برگرديم

ترسم اينجا که بسوزد پر و بال عشقم

يا شود حاصل تکرار بيا برگرديم

يک غزل نذر نمودم که برايت گويم

گفتم آنرا شب ديدار بيا برگرديم

باز گفتی که برايم غزل از عشق بگو

يک غزل می گویم اينبار بيا برگرديم

من که عشقم به دو چشم تو دخيلی بسته است

عشق من را مکن انکار بيا برگرديم

 

 

 

و عشق

 

 

صدای فاصله هاست

 

 

 

 

کسی نیست

 

 

بیا زندگی را بدزدیم

 

 

آن وقت

 

 

میان دو دیدار قسمت کنیم

 

 

 

حالا چه حجمی دارد این خانه !

 

همان جا نشسته ام که می دانی

 

و تو آنجایی نیستی که می دانم !

 

 

ای که از اول جاده به سکوت شدی گرفتار

 

منو از خاطره کم کن     تا ابد خدا نگهدار

 

 

 نگاهت...

فقط نگاهت بس است و لمس دستان گرمت

گاه طاقت نوشتن از دستم می رود

وقتی به روزهای با تو بودن می اندیشم

جایی که اولین بار دیدمت

جایی که اولین بار عاشقت شدم

و هنوز چشم انتظارم

 چشم انتظار دوباره دیدنت

 

 

 درشکه اي مي خواهم سياه

که ياد تو را با خود ببرد

يا نه نه!!! ياد تو باشد

مرا با خود ببرد

 

این لحظه و همیشه !

به یاد مارجانیکا !

عزیز ترین موجود ِ معاصرم !

که در عمق دریاهای وهم و هول و مرگ ،

مروارید اکتشافاتم شد

و اکنون

یگانه و بی تا می درخشد و ظلمانی ترین زوایای وجودم را روشن می کند !

به یاد او که شبیه هیچ کس نیست !

شبیه ِ هیچ کس

الّا رویاهای دور و دراز ِ خودم !

بهانه ی همه ی دویدن ها و ایستادن ها و نشستن ها و خوابیدن ها !

همه جا !

همه جا !

همه جا تو بودی و دلم را به بازی می گرفتی و نمی شناختمت !

سر بر شیشه ی یخ بسته ،

برف ِ سنگین ِ خیابان ها را تماشا می کردی

افسون همه ی دریا ها !

ژرفای همه ی افق ها !

آخرین آیه از کتابی مقدس که در خاطره ی جهان مانده است !

آدرس ِ خدا !

هستی کوچک من ،

به یاد تو !

یادم !

تنها یادم !

این لحضه و همیشه ...

بی تو

نه بوی خاک نجاتم داد ،

نه شمارش ستاره ها تسکینم !

چرا صدایم کردی؟

چرا !

سراسیمه و مشتاق،

سی سال بی هوده در انتظارِ تو ماندم و...

 

نیامدی !

 

 

آشفتگي من از اين نيست که تو به من دروغ گفته اي ،

 

 از اين آشفته ام که ديگر نميتوانم تو را باور کنم

 

 

 

چون سرابی در کویر

 

 

چون خیالی دلپذیر

 

 

رفته بودی آمدی

 

 

اما   چه   دیر.........

 

 

وقتی که خیلی دیره

 تازه می فهمی  اونی که از همه ساکت تر بود

 بیشتر از همه دوستت داشت

ولی تو حواست به شیرین زبونی یه عشق دروغیه

 

اینجاآسمان ابریست

 

 

آنجا را نمی دانم

 

 

اینجا شده بارانی

 

 

آنجا را نمی دانم

 

 

اینجا فقط رنگ است

 

 

آنجا را نمی دانم

 

 

اینجا دلی تنگ است

 

 

آنجا را نمی دانم

 

 

 

کاش آدم ها مثل قو ها بودند که وقتی جفتشون می میره

 انقدر فریاد می زنند تا بمیرند

ولی حیف ما آدم ها

وقتی جفتمان می میرد

فریاد می زنیم که نکنه از تنهایی بمیریم

 

روزگار عجیبی است  که همه در آن گرفتاریم

دل اگر عاشق شد...... چوبش بزن........ دارش بزن........

زهرش بده....... او را به این دیوانگی عادت نده.............

حالا که ثابت شده تو نموندی سر وعده ها

 

برو منم می گذرم از کرده ها و نکرده ها

نه از عشق سخن گفتن ٬  برای آدمی هنوز

 

زود است ! 

 

خیلی زود.........

آنجا که تبسم لبانت با اشک چشمانم درهم

آمیخت   چقدر محتاج بودم   

  نبودنت را

تاعمق وجود حس کنم

عشق قاب عکس کهنه ای بود 

 

 گوشه ی چمدان

هرگز مرا دوست نخواهی داشت

.

.

.

.

.

.

.

.

.

تنها حقیقتی ست  که میدانم

 

 

 

می تونی ز دست من پر بزنی اما نزن

 

می تونی قلبمو خنجر بزنی اما نزن

 

می دونم بی خبر از من همیشه کجا می ری

 

به وعده ای به پیمونی سر می زنی اما نزن

 

 

خواستم زیبا ترین کلام را به یاری بگیرم

تا صمیمانه ترین عشق ها را تقدیمت کنم

ذهنم یاری نداد

پنداشتم که ساده نوشتن همچون ساده زیستن زیباست

پس ساده می گویم

دوستت دارم.........

 

 

تو در قلبم گل یاسی

ترنم های احساسی

اگر سردم اگر مجموعه ی دردم اگر پاییز در چشمم غزل خوانده

تمام ذهن پاکت در دلم مانده

 

 

يکي مي پرسد اندوه تو از چيست؟

 

 سبب ساز سکوت مبهمت کيست؟

 

 برايش صادقانه مي نويسم

 

 براي آنکه بايد باشد و نيست

 

 

دونفر که همديگرو خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي تونستند از هم جدا

 

باشند، با خوندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند تا يکديگر رو امتحان

 

کنند و هر کدام در انتظار ديگري، همديگرو نمي بينند. چون هر دو به صورت

 

اتفاقي به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند: « عشقت را رها کن،

 

اگر خودش برگشت، مال توست و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده

اگر ميدانستي که چقدرتنهام......برايم اشک مي ريختي ....و اگر مي دانستي چقدر اشک مي ريزم تنهايم نميگذاشتي؟